 |
| Wydawnictwo Znak Horyzont, 2015 Liczba stron 320 |
To jedna z tych książek, które człowiek boi się otworzyć,
żeby nie zobaczyć wszechobecnego zła. Ze mną właśnie tak było. Kilka razy
miałam ją w ręce, ale zawsze znajdowałam pretekst, żeby przeczytać coś
lżejszego. W końcu stwierdziłam, że nie ma co udawać, że książka nie istnieje.
Autorka przedstawia wspomnienia kilku kobiet, które przeżyły
pobyt na dalekiej Syberii. Są to opisy przerażające i niewyobrażalnie
nieludzkie. Mnóstwo zła, strachu, upodlenia. Najpierw kilkunastotygodniowa
podróż w strasznych warunkach, gdzie potrzeby fizjologiczne załatwiano w
dziurze w wagonie. Później widok bezkresnego horyzontu, skąd nawet nie ma dokąd
uciec.
